Zoeken

Profiel: videomaker die van goede koffie houdt.

‘Wilt u iets te drinken?’

‘Koffie graag.’

Een goede relatie begint met goede kop koffie. Benieuwd wat dit bedrijf mij zal schenken.

‘Suiker of melk?

‘Nee, alleen koffie, dank u.’

In mijn zoektocht naar een nieuwe baan heb ik ondertussen al heel wat koffieautomaten mogen testen. Sommige waren verschrikkelijk. Een halve kop was dan genoeg om elkaar, na wat standaard beleefdheden, nog een fijne dag te wensen en vervolgens nooit meer af te spreken. Bij andere leek het liefde na de eerste slok. Dan gingen we op tweede date maar daar bleken de gevoelens dan toch niet wederzijds te zijn.

Nu weer een nieuwe kop. Benieuwd wat deze zal brengen. Vriendelijk word ik begeleid naar de kamer waar het gesprek zal plaatst vinden. Ik plof neer in een grote leren stoel en zet mijn kopje op een iets te hoge tafel. Mijn gesprekspartner zit onderuitgezakt in net zo’n leren stoel. Zijn bolle buik steekt vooruit. Het stof van zijn blouse staat zo strakgespannen dat de kleine knoopjes hun best moeten doen alles bij elkaar te houden. Verontrust kijk ik naar de knoopjes, bang dat ze bij een onverwachte beweging van de buik één voor één van de blouse springen en als kleine pingpongballen door de kamer gaan stuiteren.

Terwijl ik de buik nauwlettend in de gaten houd, nip ik voorzichtig van mijn koffie. Ik proef het direct, geen liefde. Maar besluit toch om deze date een eerlijke kans geven. Ik blijf in ieder geval tot mijn kopje leeg is.

‘We zijn dus op zoek naar iemand die flexibel is.’

Denkend aan mijn klimactiviteiten (voet bij hand: geen probleem) ben ik ervan overtuigt dat ik deze capaciteit bezit.

‘Geen 9 tot 5 mentaliteit dus.’

Ohw, ik dacht dat hij iets anders bedoelde met flexibel, maar ze zoeken dus iemand die zonder te morren structureel overwerkt.

‘Verder zoeken we iemand die communicatief vaardig is, representatief, professioneel, vriendelijk, enthousiast, positief ingesteld, gedreven, leergierig, secuur, stressbestendig, proactief, resultaatgericht en sociaal. Ja, een echte teamplayer dus die goed zelfstandig kan werken en natuurlijk een gezonde dosis humor heeft. Herken jij jezelf hierin?’

Bedenkelijk kijk ik hem aan. Even overweeg ik een grapje te maken over mijn flexibiliteit, als blijk van mijn gezonde dosis humor, maar besluit dit toch snel achterwegen te laten. Waarom vragen ze dit allemaal? Hoeveel sollicitanten zouden er op die deze vraag direct antwoorden ‘Nee, daar herken ik me helemaal niet in! Ik ben namelijk een uitzonderlijk negatief ingesteld en lui persoon.’ En hoewel ik nog nooit een vacature heb gezien van een bedrijf dat op zoek is naar een slordig en asociaal chagrijn kun je er klaarblijkelijk dus niet zomaar vanuit gaan dat niet is wat ze zoeken. Ik neem nog een grote slok koffie en schraap mijn keel.

‘Ik uuhm… ik maak video’s. Ik vertel verhalen. Dat kan ik namelijk best goed en ik vind het ook leuk. Kunt u daar ook wat mee?’

Hij kijkt mij verward aan. Snel drink ik mijn koffie op en geven we elkaar een hand.

‘Bedankt.’

‘Jij ook bedankt, je hoort nog van ons.’

Twee weken later stuurt hij mij een mail. Hij wil geen vervolg date want mijn profiel, videomaker die van goede koffie houdt, sluit niet aan op wat hij zoekt: een zelfstandige teamplayer met gevoel voor humor. Hij wenst me succes met mijn zoektocht.

Advertenties

Wie deelt er zijn creditcard met mij?

Mijn zoveelste sollicitatiebrief sluit ik af met een vriendelijke groet. Op TV zijn politici druk in debat over de arbeidsmarkt. De markt die ik nu dagelijks bezoek. Vreemd genoeg lijkt het beeld dat de Haagse heren over deze markt hebben behoorlijk af te wijken van de realiteit. Zij praten over de arbeidsmarkt alsof het een zaterdagmiddagmarkt is waar de koopman je luidruchtig naar zijn kraampje lokt en een overvloed aan producten verkoopt. De arbeidsmarkt is echter beter te vergelijken met een overbeviste zee. Geen overvloed. Een vette vis is hier exclusief product. Met honderden sta je in een lange rij om deze felbegeerde vis te bemachtigen terwijl een overweldigde koopman zich angstig verschuilt achter de toonbank. Na uren wachten ben je dan eindelijk aan de beurt maar blijkt de vis al vergeven.

Daarom heb ik besloten de mannenmarkt te bezoeken. Een rijke vent aan de haak slaan lijkt mij namelijk een bijzonder goed alternatief. Maar het vinden van een geschikte man is natuurlijk ook weer niet zó gemakkelijk. Want naast veel geld moet hij ook een beetje inhoud hebben. Gelukkig heb ik de mannen met inhoud al vrij snel gevonden. Het zijn de lijsttrekkers met hun leuze ‘laten we het over de inhoud hebben’. Na een beetje Googlen blijkt ook dat zij iedere maand een prima bedrag op hun rekening gestort krijgen. Precies wat ik zoek dus! Geld en inhoud.

Na een korte oriëntatie op Het Binnenhof weet ik waar ik moet zijn. Het is een modern sprookje. Een prins in een torenkamertje die wacht op een prinses. Ondanks zijn eenzame opsluiting is hij een optimist, lacht hij veel en houdt hij van Normaal. Doen. Mark, natuurlijk! Mark is een goede partij voor mij. Mark wil zijn creditcard met mij delen. Ik moet er alleen wel wat voor terug doen. Gewoon wat kleine klusjes. Voor wat hoort wat toch? Het lijkt mij niet meer dan redelijk, maar ik twijfel wel. Want hoe sta ik ooit op tijd in de wachtrij voor de poorten van de arbeidsmarkt als ik eerst Mark’s gazon moet maaien en zijn hele huis moet poetsen? Mark zegt: “klusjes doen helpt je bij het staan in de wachtrij.” Maar Mark, hoe dan? Hoe helpt het maaien van jouw gazon mij bij het vangen van die vette vis? Het sprookje van Mark en mij lijkt te eindigen in ‘ze leefde nog lang en nukkig’ in plaats van ‘lang en gelukkig’.

Niet getreurd, want op de mannenmarkt is nog veel meer aanbod. Luidruchtig lokken de kerels mij naar hun kraampjes waar ze met rozen en tomaten mijn hart proberen te stelen. Maar wat ik wil is een man die weet dat vette vissen alleen maar groeien in een gezond milieu. Een man die zijn creditcard met mij deelt zonder dat ik allerlei klusjes hoef te doen, omdat hij weet dat ik me ondertussen door een enorme mensen massa worstel naar de poorten van de arbeidsmarkt. Ik wil een man met donkere, krullende lokken. Een man die als een rockster de politieke podia betreedt. Jesse, benjamin van Het Binnenhof. Deel jij je creditcard met mij? Dan geef ik jou mijn hartje.

De naakte waarheid

Voorzichtig peuter ik het rode tape (de zorgvuldig in elkaar geknutselde galajurk) van mijn ringvinger. Daar ligt ze dan, naakt. Te rillen van de kou op de behandeltafel van de dokter. Hij kijkt. Ik kijk ook. Haar dikke dijen maken mij aan het twijfelen of al die rust haar wel zoveel goed heeft gedaan. De dokter wiebelt haar heen en weer, bestudeerd haar nauwkeurig en vergelijkt hij haar met haar tweelingzus terwijl ik in spanning afwacht. ‘Nou…’ zegt de dokter ‘..dat ziet er goed uit. Ik denk dat je over twee weken wel weer kunt beginnen. Doe het tape er maar weer omheen.’  Snel verstop ik de dikke billen van mevrouw Ringeling onder zwart tape (dat kleed zo lekker af) en stuiter van blijdschap de behandelkamer uit. Twee weken! Wat is twee weken? 14 dagen! 336 uur! 20160 minuten! Dat is toch niks? En, de eerste minuut gaat nu al van in!

Opgetogen loop ik naar huis. Iedere minuut die verstrijkt brengt mij ietsje dichterbij het moment ik ein-de-lijk weer mag klimmen. Ik kan mijn blijdschap nauwelijks in bedwang houden. Mevrouw Ringeling lijkt beduidend minder enthousiast met dit vooruitzicht. Volledig verknocht aan haar luie leven probeert ze mijn goede humeur te verpesten. Vanuit mijn jaszak roept ze steeds iets harder ‘Aauw….! Aaauw…!’. Maar, ze doet me lekker toch geen pijn!

Eenmaal thuis, haal ik mijn hand uit m’n jaszak. Ringeling kijkt me angstig ‘ik ben nog te zwak’. Ik ben verbouwereerd door haar blik en weet niet of ik haar moet geloven. ‘Hoezo zwak? Stel je niet aan! Zwak. Ieder dag oefeningen en veel rust, hoe kun je zwak zijn?! Ik krijg de zenuwen van je.’

De tijd tikt langzaam verder. Als onderdeel van het revalidatie programma poetst Ringeling de bovenkant van mijn deurposten terwijl ik op een weegschaal sta om te checken of al die rust geen negatief effect heeft gehad op ook mijn dijen. Traag maar gestaag komt het moment dat ik weer mag gaan klimmen in zicht. Maar steeds vaker denk ik nu ook terug aan wat Ringeling zei. Dat ze te zwak is. Ze weet mij te verwarren. Ze maakt me aan het twijfelen. Zij bepaald alles aan mijn hand. Het valt moeilijk te ontkennen: Ringeling heeft de macht. Ze lijkt zo lief, leuk, meegaand. Maar dan, kan er ineens iets in haar knakken, dan eist ze alle aandacht op, dan weet ze je te leven regeren. Dat ze daartoe in staat is blijft mij behoorlijk verontrusten.

Desalniettemin ga ik weer klimmen, samen met mevrouw Ringeling. Haar dictatoriale beleid van rust en regelmaat ga ik langzaam beëindigen en haar machtszuchten proberen te bedwingen. Helaas, Ringeling zal zich niet zonder slag of stoot gewonnen geven. Zij is vastberaden de komende tijd mij onophoudelijk te herinneren aan de naakte waarheid: de onderschatte macht van de ringvinger.

Een jurk voor mijn vinger

Mijn sollicitatie bij de brouwerij

Geachte Monnik,

Uit buitensporige interesse naar de vrijdagmiddagborrel reageer ik op uw vacature. Ik houd van bier, waardeer het, maar kan er ook zeker met een kritische blik naar kijken. Verder beschik ik over een uitgebreid netwerk dat ik kan benaderen. Bijvoorbeeld met betrekking tot willekeurige vragen over bier, als vrijwilliger voor smaaktesten of om (tegen verstrekking van gratis brouwsels) uw product te promoten op feestelijke aangelegenheden in huiselijke sfeer.

Bij voorkeur werk ik parttime, mijn vaste dag zou dan vrijdag zijn. In overleg is uitbreiding met de donderdag ook mogelijk. Natuurlijk ben ik flexibel als het gaat om kwaliteits/smaakcontroles. Graag nodig ik mezelf uit voor een gesprek. Ik wil voorstellen dit na de middag te plannen, voor twaalf uur poog ik niet te drinken.

Met vriendelijke groet…..

Opgeruimd staat netjes

Enigszins gedeprimeerd kijk ik naar de enorme rotzooi onder mijn kapstok. Rondslingerende sportschoenen, handtassen, rugzakken sjaals en losse handschoenen. Het is tijd voor een nieuwe IKEA kast. Ik houd mij altijd netjes aan het quotum van niet meer dan twee IKEA items in één ruimte dus tel eerst alle items in mijn gang: Een kapstok, een stofzuiger en een hele grote berg rotzooi. En concludeer tot mijn grote vreugde dat er volgens de alom bekende interieurdesignregels geen bezwaar is tegen de aanschaf van een IKEA kast. Om geen tijd te verspillen kijk ik op de website wat ik wil hebben, schrijf het artikelnummer op en stap direct in de auto naar de blauw gele meubelgigant. Daar aangekomen neem ik meteen de afslag richting het magazijn, laad mijn nieuwe kast in en zonder te aarzelen weer terug naar huis. Daar kan het feest beginnen! Ik pak de grote kartonnen pakken uit en zie daar al de onderdelen van mijn nieuwe kast verschijnen. Ik voel mij als een kind zo blij met dit volwassen Lego pakket. Daar ga ik! Als oh zo technische meid, lekker klussen. Beginnen bij stap 1 en gewoon de beschrijving volgen, deze powervrouw zet dat kassie wel even in elkaar. Zoals ik vroeger pirateneilanden bouwde met Lego zet ik nu in opperste concentratie mijn prachtig witte kastje van nog geen meter breed, krap 50 centimeter hoog en twee lades in elkaar.

Na meer dan drie uur zwoegen en balen (alleen het eerste half uur is zo’n bouwpakket enigszins leuk) staat hij er dan eindelijk. Mijn nieuwe kastje. Opgetogen gooi ik de berg met los slingerende tassen en verdwaalde kledingstukken in de lades. Eindelijk een opgeruimde hal. Trots wil ik een foto maken van mijn showroomwaardige hal om deze direct met mijn online vrienden te delen. Maar als ik rond kijk is mijn halletje blijkt deze toch niet zo opgeruimd en showroomwaardig als ik had verwacht. De helft van mijn gang is nu gevuld met gigantische kartonnen dozen waar mijn kast ooit in verpakt zat. Teleurgesteld verlaat ik mijn halletje. De overkill aan Facebook en Instagram likes zal nog twee weken moeten wachten, dan wordt het oud papier weer opgehaald.

Wintersport dagboek Lermoos

Ik kan NOGSTEEDS niet snowboarden.. Volgend jaar toch maar les volgen?

Techniek in beeld

Op de Fontys Hogescholen werkte ik een jaar lang voor vier verschillende technische instituten. Hier verzamelde ik verhalen van studenten over hun projecten in de techniek. Zij laten de verscheidenheid zien die de techniek biedt.

Team Rembrandts

Team Rembrandts laat zien dat techniek meer is dan het toepassen van wetenschappelijke kennis voor praktische doeleinde. Door hun teamwerk, toewijding en vooral passie laten zij  de veelzijdigheid van techniek zien. Door hun aanstekelijke enthousiasme voor het bouwen van robots inspireren zij andere jongeren om te kiezen voor techniek.

In 2016 mocht ik hun volgen en bracht ik ondermeer hun bouwseizoen en wedstrijden in beeld.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑